«Η ΠΑΤΡΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ», ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ.

«Η ΠΑΤΡΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ», ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ.

«Αλίμονό σου αν νυχτώσει, τι θα ‘χεις να πεις;

Ότι ξέχασες την καρδιά σου ανοιχτή και μπήκε το σκοτάδι;

Ή θα κάνεις πως χειμώνιασε και μίκρυνε η ψυχή μου;

Τέτοια φυσικότητα μου θυμίζει αδοκίμαστη αγάπη».

Αυτά μου είπε στ’ όνειρό μου μια όμορφη,

με θάλασσες στα μάτια και βαθιά βουνά στα λόγια της,

με το όνομα Πάτρα Πόλη μου.

Τρόμαξα εγώ τόσο πολύ, που έγινα άγγελος

και της έδειξα πόσο κοντά είναι ο ουρανός στη γη

και πόσο μακριά το χώμα από τ’ αστέρια.

Κατάλαβε τότε, άλλαξε γειτονιά και μου είπε:

«Άγγελοι είναι και όσοι ανεβαίνουν σκοτεινοί

από τα νερά κι από το χώμα.

Από πόθο ψηλώνουν, ισκιώνοντας κοινή πατρίδα.

Είναι οι πρόσφυγες τ’ ουρανού, οι μετανάστες της ανάγκης

και οι εργάτες των ονείρων, που λάμπουν σαν το δάκρυ»

κι όλα τα πουλιά κατέβηκαν καράβια.

Κάτω στο λιμάνι, στις αποθήκες Σιωπής,

σ’ έναν τοίχο αναπαλαιωμένης μνήμης

«με το χειμώνα μαθαίνω, με τη νύχτα παθαίνω»

έγραψα, κι έπιασε ζεστή βροχούλα.

Αρχίζουμε αγάπη, πόλη μου;

«Η Πάτρα των Αγγέλων», Διονύσης Καρατζάς, «Απ’ το μισό παράθυρο” εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, Αθήνα, 2006